Από το Λόκερεν στη Μυτιλήνη με ποδήλατο: 3.000 χιλιόμετρα, 21 σκασμένα λάστιχα και ένα ταξίδι που ξεκίνησε χωρίς σχέδιο Η αγάπη κάποιων ανθρώπων για το ποδήλατο είναι πραγματικά μεγάλη.
Το ίδιο μεγάλη μπορεί να είναι και η αγάπη για έναν τόπο με τον οποίο συνδέονται συναισθηματικά. Όταν, μάλιστα, αυτά τα δύο συναντηθούν, μπορούν να δημιουργήσουν μια ιστορία όπως αυτή του Steven Fack. Ο Steven Fack, κάτοικος του Λόκερεν στο Βέλγιο, είναι ερασιτέχνης ποδηλάτης δρόμου. Όταν βγαίνει για ποδηλατική βόλτα στο Βέλγιο, οι αποστάσεις που συνηθίζει να διανύει κυμαίνονται περίπου στα 120-150 χιλιόμετρα. Δεν είναι επαγγελματίας αθλητής και δεν είχε προετοιμαστεί για μια τόσο μεγάλη διαδρομή. Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισε να αγοράσει ένα καινούργιο ποδήλατο.
Περίπου έναν χρόνο νωρίτερα είχε ήδη σκεφτεί να πραγματοποιήσει μια πολύ μεγάλη ποδηλατική διαδρομή, όμως ένας τραυματισμός, σε συνδυασμό με την έλλειψη της απαραίτητης προετοιμασίας και προπόνησης, είχαν αφήσει εκείνη τη σκέψη στην άκρη. Έτσι, όταν απέκτησε το καινούργιο του ποδήλατο, βγήκε απλώς για να το τεστάρει και να δοκιμάσει τις ποδηλατικές του δυνατότητες σε μια μεγάλη ποδηλατική διαδρομή. Δεν ξεκίνησε με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για ένα ταξίδι μέχρι τη Μυτιλήνη.
Αρχικός του στόχος ήταν να κατευθυνθεί προς τη Γαλλία. Στην πορεία, όμως, άλλαξε διαδρομή και αποφάσισε να κινηθεί προς τη Γερμανία. Από εκεί και μετά, η διαδρομή διαμορφωνόταν μέρα με τη μέρα. Όσο προχωρούσε προς τα νότια, τόσο πλησίαζε στην Ελλάδα, χωρίς να υπάρχει εξαρχής ένα λεπτομερές σχέδιο για ολόκληρο το ταξίδι.
Η διαδρομή σχεδιαζόταν κάθε μέρα για την επόμενη. Ο Steven Fack ποδηλατούσε σε άσφαλτο αλλά και σε χωμάτινους δρόμους, ενώ αρκετές φορές βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ιδιαίτερη «πρόκληση»: δρόμους που εμφανίζονταν στην εφαρμογή πλοήγησης αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν. Το ταξίδι μόνο εύκολο δεν ήταν. Στην πορεία είχε 21 σκασμένα λάστιχα, αντιμετώπισε αρκετές μικροζημιές και χρειάστηκε πολλές φορές να επιστρατεύσει τις τεχνικές του γνώσεις και την ψυχραιμία του για να συνεχίσει. Και όλα αυτά, χωρίς συνοδευτικό όχημα, χωρίς ομάδα υποστήριξης και χωρίς κάποιον επαγγελματία να βρίσκεται δίπλα του. Μαζί του είχε δύο συσκευές εντοπισμού, μία τοποθετημένη στο ποδήλατο και μία στις αποσκευές του. Από το Βέλγιο, η Μαρία Ελευθερίου-Μάρτη παρακολουθούσε την πορεία του συζύγου της, γνωρίζοντας ανά πάσα στιγμή περίπου πού βρισκόταν.
Για εκείνη, το ταξίδι ήταν μια διαφορετική εμπειρία. Δεν βρισκόταν πάνω στο ποδήλατο, αλλά ζούσε καθημερινά την αγωνία, την αναμονή και την αγωνία της διαδρομής μέσα από τις συσκευές εντοπισμού. Έβλεπε την πορεία του και περίμενε να φτάσει κάθε φορά στον επόμενο προορισμό. Ο Steven Fack χρειάστηκε περίπου 28 ημέρες για να ολοκληρώσει το εγχείρημά του, με μόλις τρεις ημέρες ξεκούρασης. Καθημερινά διένυε περίπου 120 χιλιόμετρα, ενώ υπήρχαν ημέρες κατά τις οποίες έφτασε ακόμη και τα 160 χιλιόμετρα, ανάλογα με τη δυσκολία και τα υψομετρικά της διαδρομής. Συνολικά διένυσε περίπου 3.000 χιλιόμετρα.
Η διαδρομή του πέρασε από το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Σερβία, τη Βόρεια Μακεδονία και την Ελλάδα. Από τη Θεσσαλονίκη συνέχισε προς την Καβάλα και στη συνέχεια ταξίδεψε ακτοπλοϊκώς για τη Μυτιλήνη. Και τελικά τα κατάφερε να φτάσει στη Λέσβο την παραμονή της Παναγίας, την ημέρα της ονομαστικής εορτής της συζύγου του. Η άφιξη στη Μυτιλήνη δεν ήταν απλώς ο τερματισμός μιας μεγάλης ποδηλατικής διαδρομής.
Ήταν η ολοκλήρωση ενός εγχειρήματος που ξεκίνησε χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και εξελίχθηκε σε μια προσωπική δοκιμασία αντοχής, επιμονής και θέλησης. Την Κυριακή 16 Αυγούστου, ο Πρόεδρος του Ποδηλατικού Συλλόγου Λέσβου, Δημήτρης Δημητριάδης, συναντήθηκε με τον Steven Fack και τη Μαρία Ελευθεριου-Μάρτη,προκειμένου να τον καλωσορίσει στη Λέσβο και να συζητήσουν για την πρωτόγνωρη ποδηλατική του εμπειρία.
Η συζήτηση δεν περιορίστηκε μόνο στην ίδια τη διαδρομή. Έγινε αναφορά στον τρόπο με τον οποίο ο Steven προετοίμασε τεχνικά το ποδήλατο και τον εξοπλισμό του, στις δυσκολίες που αντιμετώπισε στον δρόμο, αλλά και στην ψυχολογική προετοιμασία, η οποία στην πραγματικότητα γινόταν καθημερινά, καθώς κάθε νέα μέρα έφερνε και μια καινούργια πρόκληση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η εμπειρία της Μαρίας, η οποία παρακολουθούσε από απόσταση την πορεία του συζύγου της και έζησε με τον δικό της τρόπο ολόκληρο αυτό το μεγάλο ταξίδι. Η συζήτηση επεκτάθηκε και στην ποδηλατική κουλτούρα του Βελγίου και ειδικότερα του Λόκερεν.
Στο Βέλγιο το ποδήλατο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας πολλών πολιτών, ενώ οι τοπικές αρχές επενδύουν σημαντικά στις υποδομές ποδηλασίας και στη μικροκινητικότητα μέσα στον αστικό ιστό. Οι πολίτες έχουν περισσότερα κίνητρα να χρησιμοποιούν το ποδήλατο στις καθημερινές τους μετακινήσεις και, παράλληλα, υπάρχει μια διαφορετική κουλτούρα συνύπαρξης μεταξύ ποδηλατών, πεζών και οδηγών μηχανοκίνητων οχημάτων.
Οι οδηγοί είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με την παρουσία των ποδηλατών στον δρόμο και με την ανάγκη προστασίας των ευάλωτων χρηστών του δημόσιου χώρου. Αντίθετα, στην Ελλάδα το ποδήλατο εξακολουθεί να μην αποτελεί στον ίδιο βαθμό μέρος της καθημερινής μετακίνησης. Οι ποδηλατόδρομοι και οι ποδηλατολωρίδες δημιουργούνται, όμως η σωστή λειτουργία τους συχνά προσκρούει στην έλλειψη μιας αντίστοιχης ποδηλατικής κουλτούρας και στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ο κοινόχρηστος χώρος. Μέσα από αυτή τη συζήτηση γεννήθηκε και μια ενδιαφέρουσα ιδέα: ο Steven να προσπαθήσει να φέρει πιο κοντά τις ποδηλατικές κοινότητες του Λόκερεν και της Μυτιλήνης, ώστε να υπάρξει ανταλλαγή εμπειριών και να γνωρίσουν καλύτερα οι δύο πλευρές τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο το ποδήλατο έχει ενταχθεί στην καθημερινότητά τους. Τις επόμενες ημέρες, ο Steven θα έχει την ευκαιρία να ποδηλατήσει μαζί με μέλη της ποδηλατικής κοινότητας της Λέσβου.
Αυτή τη φορά, όμως, όχι για να καλύψει άλλα 150 ή 180 χιλιόμετρα, αλλά για να απολαύσει τον τόπο στον οποίο μόλις έφτασε. Γιατί τελικά αυτό το ταξίδι ξεκίνησε από την ανάγκη ενός ερασιτέχνη ποδηλάτη να δοκιμάσει ένα καινούργιο ποδήλατο και τις δικές του ποδηλατικές δυνατότητες. Και κατέληξε να γίνει ένα ταξίδι περίπου 3.000 χιλιομέτρων, μέσα από οκτώ χώρες, με 21 σκασμένα λάστιχα, αμέτρητες δυσκολίες και έναν τελικό προορισμό που απέκτησε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία στην πορεία.
