Όταν όμως ο σύζυγός της έφυγε από τη ζωή, η γυναίκα που για δεκαετίες προέβαλλε την Ελλάδα στο εξωτερικό βρέθηκε αντιμέτωπη με μια περιπέτεια που, όπως καταγγέλλει, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η τελευταία επιθυμία του ανθρώπου της ήταν η τέφρα του να τοποθετηθεί σε μνήμα στο κοιμητήριο στη Βολισσό, στον τόπο που αγάπησε όσο λίγους και στον οποίο επέλεγε να επιστρέφει ξανά και ξανά επί δύο δεκαετίες.
Η Κάρο Βέντσελ ξεκίνησε τη διαδικασία έχοντας εξασφαλίσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα από το ελληνικό προξενείο της Στουτγκάρδης. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, υπήρχε αρχικά συναίνεση σε τοπικό επίπεδο για την αγορά οικογενειακού τάφου στο κοιμητήριο της Βολισσού. Η ίδια πίστευε ότι η επιθυμία του συζύγου της θα μπορούσε να εκπληρωθεί χωρίς δυσκολίες, καθώς δεν ζητούσε εκκλησιαστική τελετή ούτε οποιαδήποτε ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητούσε απλώς έναν χώρο για την τεφροδόχο του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της. Η υπόθεση, ωστόσο, πήρε διαφορετική τροπή όταν το θέμα έφτασε στη Μητρόπολη Χίου. Σύμφωνα με τις καταγγελίες της, ο Μητροπολίτης αρνήθηκε να επιτρέψει την εναπόθεση της τέφρας στο κοιμητήριο του νησιού, παρά το γεγονός ότι η αποτέφρωση αποτελεί νόμιμη επιλογή και ότι δεν επρόκειτο να τελεστεί ορθόδοξη νεκρώσιμη ακολουθία.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας πολύμηνος αγώνας αναζήτησης λύσης. Η Γερμανίδα δημοσιογράφος απευθύνθηκε στον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινωνίας Αποτέφρωσης, Αντώνη Αλακιώτη, αναζητώντας διέξοδο στο αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί. Όπως της εξήγησε, το ζήτημα δεν αφορούσε τη νομιμότητα της αποτέφρωσης αλλά τη διαχρονική άρνηση της Εκκλησίας να αποδεχθεί αυτή την επιλογή. Παράλληλα, της επισήμανε ότι τα κοιμητήρια στην Ελλάδα ανήκουν στους δήμους και όχι στην Εκκλησία, προτρέποντάς την να απευθυνθεί στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Η Κάρο Βέντσελ πίστεψε ότι εκεί ίσως βρισκόταν η λύση. Όμως, σύμφωνα με όσα η ίδια καταγγέλλει, ούτε οι τοπικές αρχές ήταν διατεθειμένες να αναλάβουν πρωτοβουλίες που θα τις έφερναν σε αντιπαράθεση με τη Μητρόπολη. Έτσι, η υπόθεση οδηγήθηκε σε πλήρες αδιέξοδο.
Την ιστορία έφερε στη δημοσιότητα με εκτενή ανάρτησή του ο συγγραφέας Μάνος Λαμπράκης, ο οποίος περιγράφει την υπόθεση ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγκρουσης ανάμεσα σε μια νόμιμη ανθρώπινη επιλογή και σε παγιωμένες αντιλήψεις που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη λειτουργία των θεσμών. Όπως σημειώνει, ο εκλιπών δεν ζητούσε προνόμια ούτε αμφισβητούσε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός. «Ζητούσε απλώς λίγη ελληνική γη για την τέφρα του», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός είχε αφιερώσει σημαντικό μέρος της επαγγελματικής του πορείας στην προβολή της Χίου στο εξωτερικό. Μέσα από τα έργα του συνέβαλε στην ανάδειξη του νησιού ενώ είχε τιμηθεί μετά θάνατον από την τοπική Ένωση Ξενοδόχων για την προσφορά του στην προβολή του νησιού.
Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε, η Κάρο Βέντσελ αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει το όνειρο του συζύγου της να αναπαυθεί στη Βολισσό. Η λύση βρέθηκε αλλού, χάρη στην προσφορά στενών φίλων, οι οποίοι της πρότειναν τον δικό τους οικογενειακό τάφο για την εναπόθεση της τέφρας.
