Η Λέσβος ακριβώς εξαιτίας της ποικιλίας των επιμέρους οικοσυστημάτων και της βλάστησης καθώς και του ήπιου κλίματός της φαίνεται να ευνοεί την ανάπτυξη ποικίλων μορφών μυκητοχλωρίδας. Περπατήστε λοιπόν σε αυτούς τους βιότοπους.
Η Λέσβος, το τρίτο νησί σε μέγεθος του Αιγαίου, το έβδομο της Μεσογείου χαρακτηρίζεται από μια ποικιλία οικοσυστημάτων. Φιλοξενεί μια πλειάδα φυτών και ζώων πολλά από αυτά είναι σπάνια και γι’αυτό το νησί τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πόλος έλξης για τον λεγόμενο οικοτουρισμό. Περιηγητές και επιστήμονες έρχονται να μελετήσουν πουλιά και φυτά, έντομα και θηλαστικά.
Η Λέσβος καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από δάση κωνοφόρων και συγκεκριμένα τραχείας πεύκης. Από την τουρκική λέξη για το πεύκο, (çam), έχει πάρει και την ονομασία του, τσμλίκι. Στη Λέσβο μπορεί κανείς να συναντήσει και το είδος Χαλέπειος πεύκη, Κουκουναριές, που έχουν φυτευτεί από ανθρώπους και πράγμα σπάνιο για νησί τη Μαύρη Πεύκη στην περιοχή των Χιδύρων. Τα δάση όμως αυτά φιλοξενούν και άλλα είδη δέντρων ή θάμνων όπως είδη βελανιδιάς, κουμαριές ή άλλων κωνοφόρων.

Το τσαμλίκι λοιπόν είναι ο παράδεισος του μανιταρόφιλου. Εδώ καρποφορούν τα μανιτάρια του γένους Lactarius οι περιζήτητοι δηλαδή στο νησί κοτσνίτες, τσαμίτες, πευκίτες αλλά και τα άσπρα μανιτάρια του πεύκου που πολύς κόσμος καταναλώνει, είτε τα χρωματιστά είδη του γένους που αποτελούν πρώτης τάξης μοντέλο για φωτογράφηση. Παντού βέβαια μέσα στα πεύκα θα βρει κανείς ένα μανιτάρι που η κάτω του πλευρά είναι πορώδης σαν σφουγγάρι και συνήθως παραδοσιακά αποκαλείται «σφουγγαρίτης». Κάτω από τις πευκοβελόνες όμως τις καλές μανιταροχρονιές τα μυκήλια, δεν ησυχάζουν. Αναπτύσσονται σχηματίζοντας κύκλους ή μονοπάτια των μαγισσών σχηματισμούς δηλαδή μαζικής καρποφορίας που οι παραδοσιακοί συλλέκτες ονομάζουν μανιταριές. Εύκολο λοιπόν είναι αν εντοπίσεις ένα κύκλο από λαγαρίτες ή μαβίτες.
Στη Λέσβο μπορεί κανείς να συναντήσει δάση και οι εκτεταμένες συστάδες καστανιάς και βελανιδιάς. Δεκάδες είδη μανιταριών συμβιώνουν με τα φυλλοβόλα αυτά δέντρα. Πολλά από αυτά βέβαια παρασιτούν. Έτσι με τις πρώτες βροχές θα συναντήσει κανείς πάνω στους κορμούς της καστανιάς ή της βελανιδιάς το Laetiporus sulfureus γνωστό σε όλη την Ευρώπη, ως κοτόπουλο του δάσους, αλλά και την Fistulina hepatica γνωστή στη βόρεια Ελλάδα ως βοϊδόγλωσσα. Λίγο αργότερα το έδαφος του δάσους φυλλοβόλων θα γεμίσει με μικρά και μεγάλα μανιτάρια. Από τα είδη του γένους Amanita μέχρι τα περιζήτητα είδη του γένους Boletus. Tί να πρωτοθαυμάσει κανείς; Τις πανύψηλες Macrolepiota ή τους πανέμορφους και νόστιμους Amanita caesarea.
Ο μανιταρόφιλος θα καταλάβει ότι κι άλλοι ενδιαφέρονται για μανιτάρια χελώνες, γυμνοσάλιαγκες και πάνω από όλα τα αγριογούρουνα που έχουν εισαχθεί στον καστανιώνα κι έτσι και πέσουν σε μανιταριά θερίζουν τα πάντα.

Τέλος αντίθετα με ότι θα περίμενε κανείς ο απέραντος λεσβιακός ελαιώνας που καταλαμβάνει πεδιάδες και ακτές, πλαγιές και ρεματιές του νησιού αποτελεί ξεχωριστό πεδίο ενδιαφέροντος για τον μανιταρόφιλο αφού εδώ μπορεί κανείς να συναντήσει πολλά είδη. Εκεί στα όρια των λιοχώραφων όπου δεν περνάει το τρακτέρ ανάμεσα στους ασχίστες μπορεί κανείς να βρει διάφορα μικρά και μεγάλα είδη μανιταριών. Στην χλόη στα όρια των χωραφιών ή κάτω από τις ελιές στα μέρη που μπορεί να βοσκήθηκαν (και να κοπρίσθηκαν) από πρόβατα με τις πρώτες βροχές κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα μανιτάρια.

Η Λέσβος όμως δεν είναι μόνο δάση και ελαιώνες. Οι υγροβιότοποι του νησιού στους δυο κόλπους, αλλά και σε άλλες περιοχές όπως στη Χαραμίδα ή τα παράλια του Μανταμάδου φιλοξενούν όχι μόνο ενδιαφέρουσα χλωρίδα και πανίδα αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα μυκοχλωρίδα κυρίως στους κορμούς των σαπισμένων δέντρων. Ο μέγας ανακυκλωτής της φύσης τα μετατρέπουν σιγά-σιγά σε γόνιμο έδαφος για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος ζωής. Εκεί θα δει κανείς δεκάδες μικρομανίταρα στα υγρά χορτοτόπια που περιστοιχίζουν τους υγροβιότοπους.
Ανηφορίζοντας δε στα λιβάδια που τους περιστοιχίζουν ανάμεσα στο βοσκημένο γρασίδι με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου αρχίζουν να ξεπηδούν αγαρικά και λυκόπερδα, ριζοπόγωνες. Τα λιβάδια δε που κοπρίζονται κάθε χρόνο από τα αιγοπρόβατα ή τα άλογα αποτελούν ιδανικό τόπο για την ανάπτυξη της μυκοχλωρίδας, είτε βρίσκονται σε παράλια, είτε σε ημιορεινές και ορεινές περιοχές.

Λαϊκές ονομασίες μανιταριών σε διαφορές περιοχές της Λέσβου
Η καταγραφή των λαϊκών ή εμπειρικών ονομάτων των μανιταριών που συναντούμε σε διάφορες περιοχές της Λέσβου, στηρίχτηκε πάνω στις μαρτυρίες και τις αναφορές γνωστών και φίλων.

ΠΗΓΗ Η Λεσβος μας